Column III 2015

Kerk onder het kruis

De laatste jaren
heb ik diverse reizen gemaakt
naar delen van onze katholieke kerk
die grote vitaliteit vertonen.

Natuurlijk om eigen horizont te verruimen.
Maar ook om anderen
over mijn schouder mee te laten kijken.  

Afgelopen januari was ik in Madagaskar
op uitnodiging van de bisschop van Morondava.

De meest vitale kerken in de wereld
zijn meestal zij die echt leven onder het kruis van vervolging.

Maar in Madagaskar leven de mensen
onder het kruis van soberheid, ja armoede.
 Een gewone arbeider verdient één euro per dag.
Dat is net genoeg om de rijst
voor een dag voor je gezin te kopen.

Zeker wat verder weg van de hoofdstad,
zoals in het bisdom dat we bezochten,
kan een overgrote meerderheid van de mensen
niet lezen of schrijven.

De kerk is breeduit aanwezig
en tracht zoveel mogelijk dat tekort
aan te vullen door de bouw van scholen
en opleiding van onderwijzers.

In Morondava start de bisschop ook
met een betere opleiding van catechisten,
400 vrijwilligers die in de brousse
de kerkgemeenschappen vrijwel dragen.
Ook de aanzet tot een katholieke universiteit
is gemaakt met 300 studenten.

We bezochten een parochie in de stad,
met 4.000 katholieken, die was opgebouwd
uit kleine gemeenschappen van telkens 20 gezinnen.
 Toen ik de pastoor vroeg:
“Hoeveel mensen gaan er ‘s zondags naar de kerk?”,
keek hij me verbaasd aan:
“Allemaal,” zei hij prompt.

Belangrijk is dat catechese en zorg voor elkaar
vooral plaats vindt in die kleine gemeenschappen.

Ook hier is weer de kerk
van ‘de Handelingen van de Apostelen’
het voorbeeld van kerkopbouw,
Kortom een kerk die leeft onder het kruis,
maar niet als teken van lijden en dood,
maar van de overwinning daarop.

+ Frans Wiertz
bisschop van Roermond

Naar fotoreportage van de missiereis naar Madagaskar >>

 

     
     
     
     
     
Susteren-Echt