Column maart 2013

APPLAUS EN GEBED

Typerend en opmerkelijk:
bij één van de laatste diensten
van paus Benedictus XVI
onderbrak hij een ovationeel applaus
zichtbaar dankbaar
met een verlegen lachje en zei
“Laten we nu bidden voor de kerk.”

Was niet heel zijn intentie en inzet er op gericht
om de mens van onze tijd,
de mens in Europa in het bijzonder,
dichter bij God te brengen,
en God dichter bij de mens?

Daarvandaan dat hij zachtheid
en bescheidenheid uitstraalde
met heel zijn persoon.
Immers is God niet eerder speurbaar
in de stilte en in een zacht geruis
dan in de storm of in het geweld?

Onvergetelijk is, voor wie dat meemaakte,
de aanbidding voor het Allerheiligste
op de Wereldjongerendagen
in Keulen en Madrid, waar een miljoen
jonge mensen rond de paus,
maar, veel belangrijker nog, rond het Allerheiligste
in volkomen stilte God zocht en vond.

Inderdaad is hij een geseculariseerd Europa
voorgegaan in het beleven en verkondigen
van God door zijn hele houding
en zeker ook door zijn woorden.

Op hoge leeftijd nog schreef hij
zijn ‘Jezustrilogie’, immers
Jezus is dé Weg, dé Waarheid en het Leven.

En ieder die in de media
zo onbarmhartig over hem en zijn periode
heeft geoordeeld, doet er goed aan
zijn encycliek over de liefde nog eens te herlezen.
Deus caritas est. God is liefde.

Paus Benedictus, bedankt voor uw getuigenis.
Onze gebeden zullen u vergezellen!

+ Frans Wiertz
bisschop van Roermond

     
     
     
     
     
Susteren-Echt