Column september 2013

MUREN

Het enige menselijk bouwsel
dat ruimtevaarders op aarde konden waarnemen
was de Chinese muur,
gebouwd om de barbaren
buiten het keizerrijk te houden.

De muur dwars door Berlijn
was tientallen jaren
het symbool van de koude oorlog.

En de hoge muur tussen
Israël en het Palestijnse gebied
duidt op kennelijke onoplosbaarheid
van een lang slepend conflict.

Maar metselen we niet ook muren
in de harten of in de hoofden
van onszelf, mensen van vlees en bloed?

We weten van de vele oorlogen
in ver-weg-istan tussen volkeren en naties en stammen
en soms tussen geloofsrichtingen.

Maar ook kennen we muren tussen haves en have-nots,
tussen arm en rijk, tussen blank en gekleurd,
tussen noord en zuid, ja soms tussen jong en oud.

Het komt heel dichtbij,
als je een muur gaat ervaren
in je allerpersoonlijkste leven,
als je een groeiende muur speurt
tussen man en vrouw, tussen ouders en kinderen
of tussen vrienden en bekenden.

Hoe komen we daar weer vanaf,
of dienen we ons er maar bij neer te leggen,
zoals de Chinese muur er nog altijd staat na eeuwen?

Een muur is ter verdediging,
omdat iemand zich angstig voelt, bedreigd misschien.

Beter dan je er bij neer te leggen
kun je proberen, en blijven proberen
aan te tonen dat je niet wilt bedreigen,
ook zelf kwetsbaar te zijn.

Hebben we in de Argentijnse paus Franciscus
niet een opmerkelijk voorbeeld,
van een man die met uitgestoken handen,
zelf ook kwetsbaar op mensen afgaat,
zonder machtsmiddelen muren tracht te slechten.

Met een open hart en een open geest,
zoals zijn naamgever Sint Franciscus,
die in zijn tijd het vertrouwen van de sultan won.

+ Frans Wiertz
bisschop van Roermond

     
     
     
     
     
Susteren-Echt