Preek bij gelegenheid van Allerzielen 2016

Allerzielenviering bisschoppelijke grafkapel Roermond
2 november 2016

1e Lezing:        Jes. 25, 6a + 7 – 9  
2e Lezing:        Rom. 8,31b – 35. 37 – 39  
Evangelie:       Joh. 11, 17 – 27  

Sinds kort wordt in Nederland gediscussieerd over een ‘voltooid leven’. De minister heeft het plan opgevat om een wet hierover te maken. En een voormalig kamerlid heeft al een voorbeeld willen stellen, door samen met zijn vrouw een einde aan hun beider levens te maken. Voor mij een bijna onbegrijpelijke daad.

Dat wij als gelovige mensen geen voorstanders van euthanasie zijn, is bekend. Ook niet vóór deze variant. Maar het gaat me vandaag om die eufemistische term: voltooid leven. Wat is dat: een voltooid leven? Wanneer is een leven voltooid? Wanneer is een leven klaar? Als we oud zijn en alle bekenden om ons heen gestorven? Als we het leven letterlijk doodmoe zijn? Als we geestelijk zodanig in de put zitten dat elke nieuwe dag een zware opgave is?

Dit zijn redenen die door voorstanders van de nieuwe wet worden aangedragen. Ik kan me voorstellen dat ze bij sommige mensen een bepaalde vorm van sympathie opwekken. Ik twijfel ook niet aan de oprechtheid van mensen of hun gevoelens. Maar zijn het geen drogredenen? Is wat we een ‘voltooid leven’ noemen niet het gevolg van een onvoltooide samenleving? Wat is dat voor samenleving die als antwoord op een noodkreet van mensen alleen een zelfgekozen dood kan bieden? Een samenleving, die blijkbaar niet meer kan accepteren dat wij geen volmaakte mensen zijn? Dat ons leven nooit perfect en volmaakt is?

Het is juist ons geloof in Christus dat ons helpt om met die onvolmaaktheid te kunnen leven.  Om met gebrokenheid te kunnen omgaan. Wie zijn leven als voltooid beschouwt, ziet blijkbaar geen perspectief meer. Die heeft alle hoop op morgen verloren. Terwijl Christus door Zijn dood en verrijzenis nu net de deur naar morgen geopend heeft.

Het is onze diepste overtuiging dat er altijd ruimte is voor nieuw leven. “Wie in mij gelooft zal in eeuwigheid niet sterven,” zegt Christus in het evangelie van vandaag tegen Marta. Hij stelt haar ook een vraag: “Gelooft u dit?” En zij antwoordt: “Ja, ik geloof dat u de Messias bent.” Pas daarna kan Hij haar broer Lazarus uit de dood opwekken.

Als wij erkennen dat Christus de Messias is – de Verlosser – kan een leven nooit voltooid zijn. Dan is er altijd iemand op wie wij ons vertrouwen kunnen stellen, zoals we bij Jesaja hoorden. Vandaag op Allerzielen mogen we denken aan alle mensen die gestorven zijn en die de voltooiing van hun leven niet hier op aarde hebben gevonden, maar bij God. Laten we bidden dat het perspectief van de verrijzenis veel mensen hoop blijft geven om op Christus te vertrouwen.

Amen. 

     
     
     
     
     
Susteren-Echt