Preek opening Jaar vh Geloof

Preek van bisschop Frans Wiertz bij de pontificale eucharistieviering in de Sint-Christoffelkathedraal te Roermond bij gelegenheid van de diocesane opening van het Jaar van het Geloof op zondag 14 oktober 2012

le Lezing: Wijsheid 7,7-11
2e Lezing: Hebreeën 4,12-13
Evangelie: Marcus 10/17-30

Met de apostolische brief 'Porta Fidei' – de poort van het geloof – heeft paus Benedictus vorig jaar een Jaar van het Geloof aangekondigd. Vandaag mogen wij hier in ons bisdom dat jaar openen. We doen dat in deze kathedraal, waar we verzameld zijn als gelovigen uit alle windrichtingen van onze lokale kerk. En we doen dat niet alléén, maar in aanwezigheid van een aantal markante zaligen en heiligen uit onze streek.

Natuurlijk ontbreekt Sint Servaas van Maastricht niet, de eerste geloofsverkondiger in onze regio. Maar ook Arnold Janssen en Karel Houben — de jongste officiële heiligen van ons bisdom — zijn present. Evenals Amelberga, Edith Stein, Gerlachus en Lambertus. En laten we Helena Stollenwerk niet vergeten, Josefa Stennmans en Maria Tauscher. Vijf mannen en vijf vrouwen zijn uitgekozen om vandaag het geloof van vele eeuwen te vertegenwoordigen. Zij staan model voor al die mensen die ons voorgingen in het geloof.

We mogen ons gelukkig prijzen dat het christendom in ons bisdom zulke oude wortels heeft. Al vanaf het moment waarop Sint Servaas in de vierde eeuw de Kerk hier geplant heeft, wordt het evangelie in Limburg verkondigd en verspreid. Daar zijn rijke vruchten uit voortgekomen. Dan denk ik niet alleen aan de heiligen die hier vandaag vertegenwoordigd zijn. Maar ook aan de prachtige kerken die ons bisdom rijk is. De vele bedevaartplekken. De lokale tradities en devoties, die ondanks allerlei veranderingen in de samenleving behouden zijn. Het vele missiewerk dat vanuit deze regio is geïnitieerd.

En als ik denk aan de rijke vruchten van het geloof, dan denk ik bovenal aan de vele generaties Limburgers, die in hun dagelijks leven steun en kracht hebben gevonden in het evangelie. Die in het gebed Christus hebben ontmoet. Rechtstreeks of via Zijn moeder Maria, die een bijzondere plek in het hart van veel gelovigen heeft. Want dáár gaat het in ons geloof uiteindelijk om: de persoonlijke ontmoeting met Christus, die van ons andere mensen kan maken. Kán maken, want het is niet vanzelfsprekend dat dit gebeurt.

In het evangelie van vandaag hebben we daar een prachtig voorbeeld van gezien. De rijke jongeling is onder de indruk van Jezus' boodschap. Hij voelt dat Jezus een bijzondere man is en dat hij via Hem het eeuwig leven kan bereiken. Maar als Jezus dan zijn voorwaarde noemt: "Verkoop alles wat je bezit en geef het aan de armen," haakt de man af. Het is net een brug te ver. Hij wil Jezus wel volgen. Hij wil wel in Hem geloven. Maar hij kan zijn oude leven niet loslaten.

Hoe symbolisch is dat niet voor het geloof in onze dagen? Veel mensen zoeken naar zingeving en spiritualiteit. En velen zijn ook geraakt door de boodschap van Jezus en hunkeren naar een persoonlijke ontmoeting met Hem. Maar net als de jongeling uit het evangelie kunnen ze de laatste stap naar het geloof vaak net niet zetten. Omdat het om een persoonlijk engagement vraagt. Het ging Jezus er niet om dat de jongeling te veel geld had, maar dat hij er geen afstand van kon doen.

Jezus volgen, vraagt om keuzes maken in het leven. Wie Christus ontmoet en oprecht in Hem gelooft, kan niet op de oude voet verder leven. Christus volgen, betekent per definitie een ander soort leven gaan leiden. Een leven waarin niet 'ik' en 'mijn rijkdommen' centraal staan, maar altijd de ánder. Dat is wat Christus de jongeman duidelijk wil maken.

In het evangelie lezen we dan die prachtige zin: "Jezus keek hem liefdevol aan." Het is alsof Hij hem met zijn ogen wil zeggen: "Het is prachtig dat je je aan alle geboden houdt, dat je alle regeltjes naleeft. Maar waar het écht om gaat, is dat je jezelf weggeeft om daarmee een ander en Mij — en uiteindelijk ook jezelf — gelukkig te maken.

Dat is wat de zaligen en heiligen, wier relieken vandaag hier staan, in hun leven hebben gedaan. Om met de woorden van Petrus te spreken: "Ze hebben alles prijs gegeven om Christus te kunnen volgen." Dat is de diepere boodschap van ons geloof, waarop we ons komend jaar mogen bezinnen.

Die jongeman uit het evangelie, dat zijn wij. Elke dag opnieuw kijkt Christus ons liefdevol aan en biedt Hij ons de kans om Hem te volgen. Dan gaat het om de vraag of wij alle ballast, die we in ons leven verzameld hebben, achter ons kunnen laten en ons helemaal open durven stellen voor Hem. Of dat we stiekem toch vasthouden aan onze eigen verworvenheden en aardse rijkdommen?

Tijdens het Tweede Vaticaans Concilie is het geloof van de Kerk opnieuw geijkt. Bij de 50e verjaardag van dat concilie reikt paus Benedictus ons nu het Jaar van het Geloof aan als een instrument om ons persóónlijk geloof opnieuw te ijken.

Hoe staan wij nu in het leven? Welke keuzes maken wij? En welke rol speelt Christus daarin? Laten wij ons door Hem en Zijn evangelie leiden? Of lopen we toch vooral in ons eigen kringetje rond? Dat zijn de vragen die wij ons komend jaar mogen stellen. Ieder van ons persoonlijk. Maar ook, zoals we hier verzameld zijn, als gemeenschap van gelovigen. Als Gods Volk onderweg, zoals het concilie dat formuleerde. Zijn wij als Kerk van Limburg nog wel bezig om Christus' boodschap uit te dragen en door te geven aan een volgende generatie? Of houden we ons vooral krampachtig vast aan plekken en tradities die we in de loop van de jaren verzameld hebben?

Het is een prachtige rijkdom. Ik heb het in het begin nog gezegd. Maar die rijkdom kan ook een last worden, een sta-in-de-weg, wanneer we als geloofsgemeenschap niet meer toekomen aan wat Christus nu eigenlijk van ons vraagt: onszelf weggeven ten bate van de armen; de materiële armen en de armen van geest.

Beide categorieën komen we tegen in de samenleving, in onze parochies. We zijn als Kerk geen knip voor onze neus waard, als we de noden van deze tijd niet zien en die niet proberen te lenigen, met die énige echte rijkdom die er in het leven toe doet: de liefde. De liefde tot God en de liefde tot de medemens.

Het is die liefde die Christus ons in het evangelie heeft voorgeleefd, door zichzelf weg te geven op het kruis. Daarmee heeft Hij de poort van het geloof voor ons open gezet. Het is aan ons of we erdoor naar binnen gaan. Amen.

+ Frans Wiertz
bisschop van Roermond

     
     
     
     
     
Susteren-Echt