1e lezing: Sef.2,3;3,12-13
Tussenzang: ps.146,7-10  
2e lezing: 1Kor.1,26-31  
Evangelie: Mt.5,1-12a  

Geen ver ideaal

In de eerste lezing horen wij van de profeet Sefanja die zegt: “Zoek de Heer… zoek gerechtigheid, zoek nederigheid.” Het is alsof hij ons de poort aanwijst waarlangs God binnenkomt: niet via kracht, succes of perfectie, maar door de nederigheid van het hart.

God vindt zijn vreugde bij een “arm en gering volk”, bij mensen die durven toegeven dat ze Hem nodig hebben. In het gewone leven merken wij hoe waar dit is. Wij kunnen druk bezig zijn met zekerheid en controle, werk, geld, gezondheid, relaties; maar één onverwachte gebeurtenis kan dat allemaal doen wankelen. Juist dan wordt duidelijk dat we niet alles zelf kunnen. En precies daar zegt God: “Ik ben bij je. Niet wanneer je sterk doet, maar wanneer je eerlijk klein kunt zijn.”

Paulus zegt het treffend in de tweede lezing: “Niet velen van u zijn geleerd of machtig… en toch heeft God juist u uitgekozen.” Dit is pure genade. God kijkt niet zoals wij kijken. Hij kiest het onopvallende, het gebrokene, het kleine, opdat niemand kan roemen behalve in de Heer. Wij zien dat ook in het gewone leven: Een oudere vrouw die geen grote woorden spreekt, maar trouw elke dag bidt voor haar kinderen: God werkt door haar eenvoud. Een vader die zijn baan verloor, maar zijn gezin toch met liefde en geduld blijft dragen: in die kwetsbaarheid openbaart zich kracht. Zo werkt God. Niet in het spectaculaire, maar in het stille dagelijkse gevecht om goed te doen en te vertrouwen.

In het evangelie geeft ons Jezus de Zaligsprekingen: Hij vertelt waar het echte geluk te vinden is. Niet in macht of bezit, maar in een hart dat op God vertrouwt: zachtmoedig, eerlijk, barmhartig, zuiver van bedoelingen. En Hij zegt niet “zalig zij”, maar “zalig gij.” Hij kijkt ieder van ons persoonlijk aan. Hij zegt: “Jij bent gelukkig wanneer je Mij vertrouwt, zelfs wanneer je niets hebt om mee te pronken.”

Wij kennen allemaal mensen die dit geheim al leven zonder het misschien zo te noemen. Denk aan iemand die, ondanks verdriet, toch innerlijke rust heeft. Of een familielid dat mild blijft in plaats van verbitterd. Of iemand die weinig bezit, maar altijd iets weet te delen. De Zaligsprekingen zijn dus geen ideaal in de verte, maar een weg die wij elke dag kunnen gaan: liefhebben, geduld oefenen, vergeven, vertrouwen wanneer we geen antwoorden hebben. Zo worden we vrij, écht vrij.

Tekst: Bezinning op het Woord, inleidende teksten bij de dagelijkse liturgie