1e lezing: Jes.58,7-10  
tussenzang: ps.112,4-8a.9  
2e lezing: 1 Kor.2,1-5  
Evangelie: Mt.5,13-16  

Durf te getuigen

“Gij zijt het zout der aarde. (….) Gij zijt het licht der wereld.” Eigenlijk zegt Jezus vandaag tot ons: “Zorg dat je opvalt als christen.” Wie dat zo zegt, ziet de terughoudendheid op de gezichten al voor zich. Neen, liefst niet opvallen. Liefst gewoon doen. Toch geeft het te denken. Men houdt zich dan liever gedeisd en zegt niet te willen opvallen en overdrijven. We gaan dan liever wat onder in de massa. Maar misschien is dat juist de grootste kwaal voor onze Kerk: het gebrek aan durf om getuigend christen te zijn.

De angst om de eigen identiteit als christen in deze geseculariseerde wereld herkenbaar te beleven is de grootste moeilijkheid waarmee de geloofsgemeenschap te kampen heeft. Wie het toch probeert, mag zich niet verbazen als hij/zij spottende opmerkingen krijgt. Wij duiken liever onder in de algemeenheid en zijn daardoor heden ten dage getuige van een verdamping van religieuze en christelijke motieven. Wij zijn ‘Onzichtbaar katholiek’, een geloof, vervaagd in een groots gemene deler, een afgeplat geloof, waarin de oorspronkelijkheid van het evangelie niet meer herkend wordt.

Op een school kwam de kapelaan kinderen voorbereiden op het heilig Vormsel. Iedereen mocht zeggen wat hij wilde worden. Brandweer, dierenarts, verpleegster, architect, enz. enz. Om de moslimjongen Achmed niet uit te sluiten vroeg de kapelaan: En jij Achmed, wat wil jij worden? Waarop Achmed zei: “Een goede moslim.” Het zette iedereen aan het denken. Waarom had niemand gezegd: “Ik wil een goede christen worden?” Want christenzijn is niet als een toefje slagroom ter verfraaiing, maar het is de ziel van ons leven. Het is het geestelijke vuur, dat in ons brandt door ons geloof in Jezus.

In een donkere ruimte valt een brandend lichtje onmiddellijk op. Zelfs een gloeiworpje blijft niet onopgemerkt. Je hoeft er niet naar te zoeken, maar het trekt je aandacht als vanzelf aan. Iets anders, dat niet onopgemerkt blijft, is het zout. Zonder zout is het eten smakeloos. Zout bewaart voedsel voor bederf. Ook een stad op een berg is van verre te zien en vormt een oriëntatiepunt voor de wijde omgeving.

“Gij zijt zout… Gij zijt licht… Gij zijt een stad op de berg.” Deze woorden spreken ons aan op onze durf. Zij roepen ons op de uitdaging aan te gaan om christen te zijn in deze wereld, maar ons oor is misschien gevoelloos geworden voor de krachtige taal, die Jezus spreekt. “Durf te getuigen," is zijn oproep. Voor Jezus bestaat er geen privé-christendom. Het waarachtig geleefde christelijke leven is de beste verkondiging. Dan zijn woord en leven één geworden. Jezus vraagt getuigenis, vanuit het hart.

Tekst: Bezinning op het Woord, inleidende teksten bij de dagelijkse liturgie